Αξιότιμες/οι κυρίες και κύριοι,
Ως εκπρόσωποι του Συλλόγου Αναπληρωτών Καθηγητών Ειδικής
Αγωγής (Σ.Α.Κ.Ε.Α.), θα θέλαμε να σας μεταφέρουμε τον έντονο
προβληματισμό και την ανησυχία που εκφράζουν καθημερινά τα μέλη μας,
αλλά και πολλοί συνάδελφοι εκπαιδευτικοί Ειδικής Αγωγής από όλη τη
χώρα, σχετικά με τον σχεδιασμό των μόνιμων διορισμών για το προσεχές
καλοκαίρι, καθώς και με τη γενικότερη πορεία της Ειδικής και Ενταξιακής
Εκπαίδευσης.
Τις τελευταίες εβδομάδες πληθαίνουν οι πληροφορίες και οι φήμες
ότι οι φετινοί διορισμοί δεν θα προσεγγίσουν τις 10.000 θέσεις, όπως είχε
προαναγγελθεί από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου, αλλά θα κινηθούν
περίπου στις 5.000. Παράλληλα, μεταφέρεται έντονα από συναδέλφους —
ιδιαίτερα από την περιφέρεια, όπου υπάρχει συχνά μεγαλύτερη εγγύτητα
με τοπικά στελέχη και αιρετούς— ότι η Ειδική Αγωγή δεν αποτελεί πλέον
προτεραιότητα και ότι οι διορισμοί που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια
θεωρούνται «αρκετοί».
Η εικόνα αυτή έχει δημιουργήσει ιδιαίτερα αρνητικό κλίμα σ τους
εκπαιδευτικούς Ειδικής Αγωγής, ειδικά όταν κατά τη θεσμική συνάντηση
του ΣΑΚΕΑ, αλλά και άλλων φορέων, με στελέχη του Υπουργείου είχε
εκφραστεί σαφώς η πρόθεση για συνέχιση της ενίσχυσης της Ειδικής
Αγωγής, με προτεραιότητα σ τη στελέχωση δομών και στην ενίσχυση της
σταθερότητας του προσωπικού μέσω μόνιμων διορισμών.
Κατανοούμε πλήρως τη σημασία της έγκαιρης παρέμβασης στις
μικρότερες ηλικίες και την ανάγκη ενίσχυσης της Πρωτοβάθμιας
Εκπαίδευσης. Ωσ τόσο, οι εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών δεν
σταματούν στο Δημοτικό. Μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες, ΔΕΠΥ,
αυτισμό και άλλες ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες συνεχίζουν να
χρειάζονται υποστήριξη στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, αλλά και στην
ενήλικη ζωή τους. Για τον λόγο αυτό, θεωρούμε απαραίτητη τη διατήρηση
της ισόρροπης ενίσχυσης όλων των βαθμίδων της Ειδικής Αγωγής.
Παράλληλα, θα θέλαμε να επισημάνουμε ένα ζήτημα που μας
μεταφέρεται όλο και συχνότερα από συναδέλφους και το οποίο θεωρούμε
εξαιρετικά σοβαρό: την απαξίωση που βιώνουν οι εκπαιδευτικοί Ειδικής
Αγωγής μέσα σ τις σχολικές μονάδες.
Δυστυχώς, σε αρκετές περιπτώσεις, συνάδελφοι της Γενικής
Εκπαίδευσης αντιμετωπίζουν αρνητικά τόσο τον θεσμό των Τμημάτων
Ένταξης όσο και την παρουσία εκπαιδευτικών Παράλληλης Στήριξης ή ΕΑΕ
μέσα στην τάξη. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου εκφράζονται
απαξιωτικά σχόλια για την Ειδική Αγωγή ή αμφισβητείται η αναγκαιότητα
παρουσίας περισσότερων του ενός εκπαιδευτικών μέσα στην αίθουσα,
παρά το γεγονός ότι η συνδιδασκαλία και η συμπεριληπτική εκπαίδευση
αποτελούν σύγχρονες παιδαγωγικές πρακτικές που υποστηρί ζονται από τη
διεθνή βιβλιογραφία και το ευρωπαϊκό πλαίσιο για την ισότιμη εκπαίδευση
όλων των μαθητών.
Μάλιστα, υπάρχουν περιπτώσεις σχολικών μονάδων όπου, παρά την
ίδρυση Τμημάτων Ένταξης, αυτά δεν στελεχώνονται ή δεν λειτουργούν
ποτέ, έπειτα από πιέσεις ή αρνητική σ τάση εντός της σχολικής κοινότητας.
Το γεγονός αυτό δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά με την εφαρμογή
της εκπαιδευτικής πολιτικής στην πράξη και με το κατά πόσο
προστατεύεται θεσμικά ο ρόλος της Ειδικής Αγωγής.
Με βάση τα παραπάνω, θα θέλαμε να ζητήσουμε ενημέρωση σχετικά με
τα ακόλουθα:
• Θα υλοποιηθεί τελικά η δέσμευση της πολιτικής ηγεσίας για
συνέχιση των μαζικών μόνιμων διορισμών και κατά το φετινό
καλοκαίρι;
• Ποιος είναι ο σχεδιασμός του Υπουργείου για τους διορισμούς στην
Ειδική Αγωγή και ειδικότερα σ τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση;
• Προβλέπεται η έκδοση του νέου καθηκοντολογίου για την Ειδική
Αγωγή ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς; Υπάρχει σχετικό
χρονοδιάγραμμα;
• Σχεδιάζονται επιμορφώσεις ή δράσεις ευαισθητοποίησης για τους
εκπαιδευτικούς Γενικής Εκπαίδευσης σχετικά με τη συνδιδασκαλία,
τη συμπεριληπτική εκπαίδευση και τον ρόλο των εκπαιδευτικών
ΕΑΕ;
Πώς σκοπεύει το Υπουργείο να αντιμετωπίσει φαινόμενα
απαξίωσης ή αποκλεισμού των εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής από
τη λειτουργία της τάξης και της σχολικής ζωής;
Πιστεύουμε ότι η ουσιαστική συμπερίληψη δεν μπορεί να
επιτευχθεί χωρίς θεσμική θωράκιση, συνεργασία και αμοιβαίο σεβασμό
μεταξύ όλων των εκπαιδευτικών. Η Ειδική Αγωγή δεν αποτελεί
«παράλληλο» ή δευτερεύον κομμάτι της εκπαίδευσης, αλλά αναπόσπαστο
τμήμα ενός σύγχρονου δημόσιου σχολείου που οφείλει να παρέχει ίσες
ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές, χωρίς αποκλεισμούς.
